Nou, dat duurde niet lang. Ik sprak maandag al m’n twijfels uit over Claudia en Luuk en dinsdagavond werd het bewijs me zo op een presenteerblaadje geleverd. De B&B-eigenaresse in Oostenrijk zag de match niet. Luuk zei een soort ‘einde van de wereld-gevoel’ te krijgen van het dorpje waar Claudia woont.

Wat is dat toch met die mensen? Waarom zoeken ze, voordat ze überhaupt een video sturen, niet uit waar ze terechtkomen? Een blik op Google Maps en je ziet meteen hoe en wat. Dan had Luuk dus niet voor jandoedel zijn o zo geliefde Antwerpen achtergelaten.

Wie eveneens voor jandoedel op reis was gegaan, in zijn geval richting Zweden, is Carlo Boszhard. Eh, ik bedoel boswachter Jeroen. Elsje had na een paar uur al het gevoel dat hij ‘niet haar type man’ is. Hij had géén idee hoe Elsje over hem dacht. Jeroen zei haar ‘wel echt leuk te vinden’. Ach, die arme man.

In m’n rechteroor hoorde ik m’n vriend ondertussen geërgerd mompelen: „Waarom zijn mannen altijd binnen een halfuur verliefd?” Tja. Goede vraag.

Het kan nog erger

Ik moet het ook nog even over Robin hebben, die eveneens in Zweden zit. Ik vond het maandag al gênant dat hij niks in huis had gehaald voor zijn eerste date, maar het kan nog erger.

Robin vond het wel lekker dat Jolijn aanbood om te koken. Maar in plaats van gezellig met haar mee boodschappen te doen, liet hij haar aan haar lot over in een voor haar compleet onbekend dorpje. Hij wauwelde ook nog wat over hoe de liefde van de man door de maag gaat. Ja, Robin, dan moet er dus wel wat te kanen zijn!

En toen kwam het. Goede vriendin Simone kwam buurten en Jolijn was nieuwsgierig hoe zij elkaar kenden. Nou, zei Robin, hij had ooit in een Facebookgroep een oproepje gedaan of er vrijgezellen in de buurt woonden en zo kwamen ze in contact. Robin vond Simone wel ‘een grappig ding’, zei hij doodleuk in bijzijn van Jolijn.

Mannen, neem het van mij aan, zeg dit soort dingen nooit, maar dan ook nóóit over een andere vrouw als je op date bent. Er bestaat werkelijk waar geen grotere afknapper.