Roman Buck staat verslagen in zijn voortuin en kijkt naar het steeds groter wordende geïmproviseerde monument tegenover zijn huis, vol bloemen, protestborden en vlaggen. De drie droge knallen uit het pistool van een ICE-agent klinken nog na in zijn hoofd. Buck (24), net afgestudeerd, was aan het werk toen hij via een buurtapp hoorde dat Renee Good was doodgeschoten. Hij stuurde direct een bericht naar zijn huisgenoten: “ik hoop dat ze oké is”, maar het antwoord kwam snel en hard: ze was overleden. Het blijft voor hem nauwelijks te bevatten dat zoiets gewelddadigs in zijn eigen straat is gebeurd.
Wat Buck vooral bijblijft, is de manier waarop de agenten na de schietpartij met het lichaam van Good omgingen. Volgens hem werd zij zonder enig respect uit haar auto gesleept. “Alsof ze een zak aardappelen was,” zegt hij. Daarna bleven de ICE-agenten nog lange tijd ter plaatse. Ze lachten, maakten grapjes en praatten onderling over wat voor eten ze later zouden gaan halen. Het was alsof de dood van een jonge vrouw geen enkele indruk op hen maakte.Niet veel later liep de spanning in de straat snel op. Omstanders schreeuwden naar de politie en eisten dat zij de verantwoordelijke agenten zouden arresteren. Kreten als “Waarom pak je de moordenaar niet op?” en “We willen jullie hier niet!” galmden door de buurt. Tientallen mensen filmden de situatie met hun telefoons. Toen de oproerpolitie arriveerde, werd de sfeer grimmiger. Pas nadat de agenten zich terugtrokken, keerde er enigszins rust terug.
In de uren na de dood van Renee Good kwam het op meerdere plekken in Minneapolis tot confrontaties tussen demonstranten en de politie. Buck vertelt dat hij samen met buren in de voortuin stond om traangas uit de ogen van mensen te spoelen. De woede en het verdriet waren overal voelbaar. Bij gebouwen waar ICE-agenten verbleven, braken rellen uit en de politie moest meerdere keren ingrijpen om verdere escalatie te voorkomen.Volgens Buck is het geen toeval dat juist Minneapolis het toneel werd van deze tragedie. De federale overheid had duizenden ICE-agenten naar de Twin Cities gestuurd voor grootschalige immigratie-operaties. In de stad waren de busjes en agenten overal zichtbaar. Acties van ICE liepen volgens bewoners steeds vaker uit de hand. Mensen werden op hun werk of thuis opgepakt, soms zonder duidelijke uitleg, wat leidde tot angst en constante stress in de gemeenschap.De impact is dagelijks merkbaar. In ramen hangen anti-ICE-posters en veel mensen durven nauwelijks nog de straat op. Sommige scholen zijn overgestapt op online lessen omdat ouders bang zijn hun kinderen te laten reizen. Hoewel officieel wordt gezegd dat ICE zich richt op specifieke doelgroepen, ervaren bewoners dat ook mensen met geldige papieren of een vast bestaan worden meegenomen, puur vanwege hun uiterlijk of afkomst.
Ondernemers nemen hun eigen maatregelen. Restaurants hebben noodplannen opgesteld om klanten via achterdeuren te laten vertrekken wanneer agenten verschijnen. Bij sommige bedrijven hangen brieven waarin staat dat federale agenten niet welkom zijn. Het laat zien hoe diep het wantrouwen inmiddels zit.Voor veel inwoners roept de situatie pijnlijke herinneringen op aan de dood van George Floyd in 2020, eveneens in Minneapolis. Dat trauma is nog lang niet verwerkt. De aanwezigheid van zwaarbewapende agenten voelt voor velen als een herhaling van oude wonden. Buck zegt dat hij zich niet onveilig voelt door zijn buren, maar juist door de mensen die geacht worden veiligheid te brengen. In zijn ogen heeft de aanwezigheid van ICE en politie het tegenovergestelde effect: ze verscheuren de gemeenschap in plaats van haar te beschermen.