In het Wilhelmina Kinderziekenhuis staat een ingrijpende dag op de planning voor de 9-jarige Anne. Ze ondergaat in ‘Het Kinderziekenhuis’ een hersenoperatie waarbij artsen een deel van haar hersenen verwijderen om haar ernstige epilepsie te behandelen.

“Ik merk wel dat ik spanning in mijn buik en een beetje buikpijn heb”

Anne kampt al jarenlang met epilepsie en heeft gemiddeld twintig aanvallen per dag. De impact op haar dagelijks leven is zo groot dat artsen hebben besloten het hersengebied dat de aanvallen veroorzaakt operatief te verwijderen. “Ik ben heel blij dat ik geopereerd kan worden”, vertelt Anne.

De ingreep brengt risico’s met zich mee. In de hersenen bevinden zich vitale functies, en beschadiging kan blijvende gevolgen hebben. “Mocht er toch ergens een bloedvaatje sneuvelen of samenkrampen, dan is er een kans dat er te weinig bloed naartoe gaat en Anne een hele kleine beroerte krijgt, waardoor er toch schade ontstaat waar je het niet wilt”, legt neurochirurg Friso Hoefnagels uit.

Eerder werd Anne al geopereerd om nauwkeurig vast te stellen welk deel van haar hersenen verantwoordelijk is voor de epilepsie. Op basis van dat onderzoek durven de artsen de volgende stap te zetten. “We denken dat we het echt veilig kunnen doen, zonder dat we bang hoeven te zijn dat ze daar permanent een taalprobleem aan overhoudt”, zegt de arts tegen Annes moeder Christel.

Na uitgebreid onderzoek is het moment van de definitieve operatie aangebroken. Terwijl Anne wordt voorbereid, voelt haar moeder de spanning toenemen. “Ik merk wel dat ik spanning in mijn buik en een beetje buikpijn heb”, vertelt Christel. Anne zelf blijft opvallend kalm. “Het is niet spannend, want ik heb het al drie keer gehad”, zegt ze vol vertrouwen.

Wanneer Anne onder narcose wordt gebracht en naar de operatiekamer wordt gereden, blijven haar ouders achter in onzekerheid. “Op een operatietafel kan van alles gebeuren, zeker als je in het brein gaat opereren. Dat vind ik vooral heel eng”, zegt haar moeder.

De operatie verloopt gelukkig zonder complicaties. Artsen constateren na afloop geen epileptiforme activiteit meer in haar hersenen. “Het is zo fijn. Het is gewoon het beste scenario tot nu toe”, reageert Christel opgelucht. Toch zal pas na langere tijd duidelijk worden of de ingreep definitief succesvol is. “Als mensen een of twee jaar aanvalsvrij zijn, dan is de operatie geslaagd”, aldus de neurochirurg.

Drie dagen na de operatie mag Anne weer naar huis. Tot nu toe heeft ze geen aanvallen meer gehad en maakt ze het goed.