De jaarwisseling liep opnieuw uit op chaos. Rellen, geweld tegen hulpverleners, oogartsen die alarm slaan en politieagenten die bekogeld worden.
Het zijn beelden die inmiddels bijna traditie lijken rond oud en nieuw. Toch bleef een krachtig politiek antwoord ook dit jaar uit. Dat stoort vooral Johan Derksen, die in zijn podcast hard uithaalt naar D66-leider Rob Jetten.

Volgens Derksen is het patroon pijnlijk herkenbaar: veel woorden, veel verontwaardiging in talkshows, maar nauwelijks politieke daadkracht. En juist van iemand die zich profileert als toekomstig leider van het land, had hij meer verwacht.

De afgelopen jaarwisseling liet opnieuw zien hoe kwetsbaar de openbare orde is geworden.

In meerdere steden werden politiemensen aangevallen, brandweerlieden bekogeld en zorgverleners geconfronteerd met ernstig letsel.

Oogartsen trokken opnieuw aan de bel vanwege het hoge aantal vuurwerkslachtoffers. Burgemeesters spraken hun zorgen uit, politiebonden sloegen alarm en artsen waarschuwden voor structurele overbelasting.

Toch bleef het na die eerste dagen opvallend stil. Geen duidelijke koers, geen stevige besluiten, geen leiders die zichtbaar het voortouw namen. Precies dát is waar Derksen zich aan ergert.

In de podcast Groeten uit Grolloo spaart Derksen de politieke top niet. Volgens hem wordt elk jaar exact hetzelfde toneelstuk opgevoerd.

Eerst volgen de schokkende beelden, daarna de bekende rondes langs praatprogramma’s waarin betrokken instanties uitleggen dat het zo niet langer kan. En vervolgens? Niets.

Volgens Derksen ontbreekt het structureel aan mensen die verantwoordelijkheid durven nemen. Niemand wil echt doorpakken, omdat dat nu eenmaal impopulaire keuzes vraagt. En juist daar, zegt hij, faalt de huidige politieke generatie.

Dat Derksen specifiek Rob Jetten noemt, is geen toeval. Jetten presenteert zich al langere tijd als staatsman-in-wording.

In interviews, debatten en mediaverschijningen wekt hij de indruk klaar te zijn voor grotere verantwoordelijkheid. Juist daarom is zijn afwezigheid rond de jaarwisseling volgens Derksen zo veelzeggend.

Waar anderen zich uitspraken over orde, veiligheid en gezag, bleef Jetten opvallend buiten beeld. Niet als politicus die richting gaf, maar als mediapersoonlijkheid die zijn momenten zorgvuldig lijkt te kiezen.

Derksen benadrukt dat hij Jetten vooral zag opduiken in interviews, showrubrieken en glossy media. Regelmatig samen met zijn partner, vaak in contexten waarin imago en persoonlijke verhalen centraal staan.

Dat mag, zegt hij, maar het schuurt wanneer het land op datzelfde moment worstelt met geweld en gezagsverlies.

Volgens Derksen stond Nederland letterlijk in brand, terwijl een prominente politieke leider nergens te bekennen was waar het écht over ging. Geen duidelijke boodschap, geen richting, geen leiderschap.

In de ogen van Derksen is dit geen incident, maar een patroon. Jetten zou volgens hem vooral bezig zijn met hoe hij overkomt.

▼ Ad by Refinery89

Met symboliek, met uitstraling, met het laten zien hoe modern en gevoelig hij is. Dat spreekt een deel van het publiek aan, maar levert volgens Derksen geen oplossingen op voor concrete problemen.

Leiderschap, zo stelt hij, gaat niet over zichtbaarheid in de juiste media, maar over verantwoordelijkheid nemen wanneer het schuurt. En juist dat heeft hij gemist.

Dat Jetten een van zijn zeldzame eindejaarsinterviews gaf aan Shownieuws, noemt Derksen veelzeggend.

Het laat volgens hem zien waar de prioriteiten liggen. Niet bij ordehandhaving, veiligheid of gezag, maar bij het eigen verhaal en de eigen presentatie.

Voor Derksen is dat een symbool van een bredere politieke cultuur waarin inhoud steeds vaker ondergeschikt raakt aan framing en beeldvorming.

De kritiek van Derksen raakt aan een dieper liggend probleem. Steeds meer burgers hebben het gevoel dat politiek leiderschap ontbreekt op momenten dat het er echt toe doet.

Problemen worden benoemd, maar niet opgelost. Verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven en maatregelen blijven uit.

▼ Ad by Refinery89

Dat voedt frustratie en wantrouwen. Niet alleen richting individuele politici, maar richting het hele systeem. Oud en nieuw fungeert daarbij als jaarlijks terugkerend symptoom van een bredere gezagscrisis.

Volgens Derksen is het probleem niet dat oplossingen ingewikkeld zijn, maar dat ze politiek riskant zijn. Strenger optreden, duidelijke grenzen stellen en consequent handhaven kost draagvlak. En precies dat is wat veel politici liever vermijden.

Toch is dat volgens hem de kern van leiderschap: niet doen wat populair is, maar wat noodzakelijk is. Zeker wanneer de veiligheid van burgers en hulpverleners op het spel staat.

De woorden van Derksen zijn hard, maar ze sluiten aan bij een sentiment dat breder leeft. Hoe lang blijft Nederland steken in analyses, terwijl de problemen zich blijven herhalen?

En wanneer staan politici op die bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen, ook als dat weerstand oproept?

Voor Derksen is het antwoord helder: zolang imago belangrijker blijft dan inhoud, verandert er weinig. En zolang leiders zich vooral laten zien wanneer het veilig is, blijft het gezag verder afbrokkelen.

De jaarwisseling van 2025 op 2026 was opnieuw een gemiste kans. Niet alleen om orde te herstellen, maar vooral om leiderschap te tonen.